Józef Piłsudski

Józef Piłsudski był postacią historyczną, politykiem, żołnierzem oraz mężem stanu dużego formatu. Urodził się 5 grudnia 1867 roku w Zułowie w pow. święciańskim, czyli przyszedł na świat wtedy, gdy Polska była pod zaborami, a zmarł w 1935 roku w Warszawie. W 1885 roku zdał maturę w Wilnie, a od 1882 roku należał do kółka uczniowskiego Spójnia, które było bardzo tajne. W 1886 roku brał udział w strajku studentów za co został aresztowany. Studiował wówczas medycynę. W 1887 roku został przewieziony do Petersburga i uwięziony tam w twierdzy Pietropawłowskiej. Następnie został zesłany na Syberię. Dotarł do Irkucka. Później trafił do Kireńska, Tunka i w 1892 roku, po zakończeniu kary wrócił do Wilna. W 1893 roku wstąpił do PPS i bardzo szybko został jednym z liderów.

Kariera polityczna

W 1894 roku stał się członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. Dwa lata później pojechał do Londynu i uczestniczył tam w Kongresie II Międzynarodówki. W 1899 roku przeniósł się do Łodzi. W 1900 roku został aresztowany i osadzony w warszawskiej Cytadeli, W 1901 roku uciekł z więzienia i zamieszkał w Galicji. Zaangażował się w walkę z caratem w 1905 roku. Jego życie było bardzo burzliwe i pełne niezwykłych wydarzeń. W 1906 roku PPS przeżył rozłam, wówczas Piłsudski utworzył PPS – Frakcję Rewolucyjną i działała w Organizacji Bojowej. W 1912 roku został komendantem głównym polskich sił wojskowych. Podlegała mu I Kompania Kadrowa, która miała za zadanie wywołania w Królestwie Polskim narodowego powstania w 1914 roku. Z inicjatywy Piłsudskiego powstała Polska Organizacja Wojskowa. Brał czynny udział w walkach I wojny światowej. Po kryzysie przysięgowym w Legionach aresztowano go 22 lipca 1917 roku, od końca sierpnia 1917 roku był więziony w twierdzy magdeburskiej.

Wolność osobista oraz wolna ojczyzna

10 listopada 1918 roku odzyskał wolność i powrócił do Warszawy. Zaczęła się jego wielka kariera – Rada Regencyjna przekazała mu władzę wojskową oraz powierzyła naczelne dowództwo nad siłami zbrojnymi. Od władzy regencyjnej dostał władzę cywilną. Podczas wojny polsko-sowieckiej kierował wyprawą wileńską, Bitwą Warszawską oraz Bitwą nad Niemnem. 19 marca 1920 roku został mianowany Marszałkiem Polski. W 1922 roku przekazał władzę Naczelnika Państwa prezydentowi Gabrielowi Narutowiczowi. W 1923 roku wycofał się z aktywności politycznych i zamieszkał w Sulejówku. W maju 1926 roku w wyniku zamachu stanu przejął rządzenie państwem polskim. Później został ministrem spraw wojskowym i był nim do 1935 roku do czasu śmierci. Zmarł 12 maja 1935 roku w Belwederze.

Doceniany i odznaczany

Wysiłki wodza doceniono odznaczając go Orderem Orła Białego, Virtuti Militari, Polonia Restituta. Czterokrotnie otrzymał Krzyż Walecznych. Wywarł wielki wpływ na losy ojczyzny.

Miał dwie żony: Marię i Aleksandrę oraz dwie córki: Jadwigę i Wandę. Znany był z burzliwego życia uczuciowego pozamałżeńskiego, ale to już temat dla osób lubiących ploteczki i sensacje. Najważniejsza była działalność społeczna, konspiracyjna oraz polityczna.