24.9.1821 

urodziny

 

23.5.1883 

śmierć

 
buduj linię życia
dodaj postać lista postaci wideo gra
 
idea aktualności regulamin zespół
Twoja ocena:
średnia ocena: 51%

Pokaż znajomym, że lubisz tę postać:

Podobne osoby:

Janusz Korczak

Witold Pilecki

Roman Dmowski

Fryderyk Chopin

Władysław Anders

Stefan Żeromski

Cyprian Norwid

poeta
Cyprian Norwid

- poeta, prozaik, dramatopisarz, publicysta, rzeźbiarz, malarz i filozof. Żył w latach 1821-1883.

Urodził się i młodość spędził na Mazowszu, w pobliżu Wyszkowa. Wcześnie osierocony był wychowywany przez prababkę Hilarię z Sobieskich. Później z duma podkreślał rodzinne związki z królem Janem III. Do szkół uczęszczał w Warszawie, porzucił jednak gimnazjum i rozpoczął prywatną naukę rysunku i malarstwa. Trafił też do środowiska młodej warszawskiej inteligencji, znał m.in. – i później opisał Zygmuntowi Kraińskiemu jego śmierć – Karola Levittoux. W 1840 roku Norwid debiutował na łamach wpływowej wówczas gazety „Piśmiennictwa Krajowego”.

W 1842 roku Norwid wyjechał doskonalić swą sztukę rzeźbiarską do Drezna. Podróżował po Europie, mieszkał w Berlinie, Brukseli, a dużo czasu spędził w Rzymie, do którego po raz pierwszy przyjechał w 1844 roku, a wyjechał po Wiośnie Ludów. W Rzymie poznał Mickiewicza i Krasińskiego, a gdy pojechał do Paryża spotkał Fryderyka Chopina oraz Juliusza Słowackiego. Nie były to lata szczęśliwe: Norwid był nieszczęśliwie zakochany w Marii Kalergis, znacznie pogorszył się jego stan zdrowia, w dodatku cierpiał niedostatek. W poszukiwaniu pieniędzy wyjechał do Stanów Zjednoczonych i powodziło mu się tam dobrze, gdy jednak wybuchła wojna krymska przez Londyn wrócił do Paryża – chciał brać udział w walkach przeciwko Rosji. Nie udało mu się to, jednak właśnie tym czasie ożywiła się jego twórczość. Podobnie było w czasie powstania styczniowego: nie wziął w nim udziału, jednak stworzył wówczas „Vade-mecum. W  tym czasie był już ciężko chory, na wpół głuchy, niemal ślepy, miał gruźlicę. Cierpiał ubóstwo. Gdy nie udało mu się wyjechać do Florencji osiadł w przytułku dla ubogich Polaków, w domu św. Kazimierza. Tu spędził ostatnie pięć lat życia, tu zmarł w zapomnieniu, tu – podobno – spalono jego notatki. Stąd pochowano go w bezimiennym grobie.

Twórczość Norwida, nie została doceniona – ani chyba nawet zrozumiana – przez współczesnych. Odkryto ją dopiero w czasach Młodej Polski , w 1901 roku zaczął ją publikować Zenon Przesmycki. Okres zainteresowań Norwidem nastąpił także w latach 60. XX wieku, gdy Juliusz Wiktor Gomulicki wydał jego „Dzieła zebrane” i gdy muzycy rockowi – za przykładem Czesława Niemena – zaczęli śpiewać jego poezje. Norwid jest przede wszystkim twórca liryków i wierszy, takich jak ”Bema pamięci żałobny rapsod”, czy w „Weronie”. Cykl poezji „Vade-mecum” wydano dopiero sto lat po śmierci poety. Tworzył także dłuższe formy literackie, m.in. w 1851 roku powstał poemat „Promethidion”. Pisał również nowele, a eseje „Czarne kwiaty” (i nawiązujące do nich „Białe kwiaty”) uchodzą za arcydzieło polskiej prozy. Tworzył również dramaty – m.in. „Pierścień wielkiej damy”, był autorem kilkunastu obrazów olejnych (z których do dziś przetrwały cztery).

Krytycy do dziś spierają się, w jak dużym stopniu jest reprezentantem literatury romantycznej. Niegdyś postulowano aby uznać w nim czwartego wieszcza, dziś wskazuje się raczej na różnice, podkreślając w jego twórczości elementy klasycystyczne i uniwersalne.

[t]

Galeriadodaj zdjęcie/film
Ciekawostkidodaj ciekawostkę
Linkidodaj link

POPARCIE

Jerzy Zelnik
GWIAZDY O SWOICH BOHATERACH