buduj linię życia
dodaj postać lista postaci wideo gra
 
idea aktualności regulamin zespół
Twoja ocena:
średnia ocena: 89%

Pokaż znajomym, że lubisz tę postać:

Podobne osoby:

Jan Paweł II

Witold Gombrowicz

Fryderyk Chopin

Lech Kaczyński

Kazimierz Michałowski

Aleksander Szczygło

Stanisław Ignacy Witkiewicz

pisarz filozof
Stanisław Ignacy Witkiewicz

Witkiewicz Stanisław Ignacy, pseud. Witkacy, ur. 1885 w Warszawie, zm. 1939 w Jeziorach na Polesiu, filozof, teoretyk sztuki, twórca teorii Czystej Formy, malarz, dramatopisarz, prozaik; głównie przedstawiciel katastrofizmu w literaturze polskiej; syn Stanisława. Dzieciństwo i młodość spędził w Zakopanem, z którym wiąże się znaczna część jego życia.

W 1904-05 odbył studia malarskie w Krakowie, później kontynuował je we Włoszech, Francji i w Niemczech. W 1914 wyruszył do Australii jako współpracownik (rysownik i fotograf) wybitnego etnografa i antropologa B. Malinowskiego. Na wieść o wybuchu wojny, już w Australii, zrezygnował z dalszej podróży. Lata I wojny światowej spędził w Rosji, ukończył szkołę oficerską w Petersburgu i walczył na froncie jako oficer armii carskiej; był świadkiem upadku caratu i wybuchu rewolucji.

Wróciwszy w 1918 do Polski, osiadł w Zakopanem. W 1918-22 współpracował z awangardową grupą artystyczną Formiści (pierwotna nazwa Ekspresjoniści Polscy), w 1922-23 z redakcją "Zwrotnicy". W 1925 założył w Zakopanem Towarzystwo Teatralne, które przekształciło się wkrótce w awangardowy Teatr Formistyczny. Do późniejszych inicjatyw Witkacego należała założona w 1928 w Warszawie Firma Portretowa S. I. Witkiewicz. Mieszkał na przemian w Warszawie i w Zakopanem. Stopniowo porzucając malarstwo (oprócz portretowego), zwracał się ku literaturze.

Opublikował liczne artykuły, felietony, rozprawy teoretyczne. Napisał ponad trzydzieści sztuk teatralnych i cztery powieści. Wygłaszał też odczyty i reżyserował własne sztuki. Pod koniec życia poświęcił się głównie filozofii. Zmarł śmiercią samobójczą, gdy dotarła do niego wiadomość o przekroczeniu przez Armię Czerwoną wschodniej granicy Rzeczypospolitej Polskiej.

Witkacy był twórcą wszechstronnym, ale dojrzałość artystyczną najwcześniej osiągnął jako malarz. We wczesnym okresie powstały m.in. kompozycje pastelowe, pejzaże i sceny figuralne, potem na pół abstrakcyjne obrazy olejne, w których secesyjna linia łączyła się z deformacją kształtu i z jaskrawym, agresywnym kolorem (np. Walka żywiołów, 1920; Wizyta u radży, 1923). W późniejszym okresie powstały portrety pastelowe, wykonane na zamówienie, oraz portrety osób bliskich (m.in. portret żony Jadwigi na tle tropikalnej roślinności) i wybitnych artystów (m.in. K. Szymanowskiego, M. Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, J. Tuwima, M. Choromańskiego), przenikliwe psychologicznie, realistyczne lub wizyjne; osobny nurt stanowią autoportrety.

W twórczości plastycznej Witkiewicza znaczącą rolę odgrywają fotografie; jako niezwykły człowiek i artysta (znamienny jest swoisty dandyzm Witkacego: twórcze i estetyzujące kształtowanie własnego życia) chętnie pozował do zdjęć, niekiedy ciekawie inscenizowanych (np. z B. Schulzem lub z N. Stachurską), ale też sam fotografował i osiągał mistrzostwo w sztuce portretu (np. zdjęcia ojca, narzeczonej J. Janczewskiej, liczne fotografie żony).

Galeriadodaj zdjęcie/film
Ciekawostkidodaj ciekawostkę
Linkidodaj link

POPARCIE

GWIAZDY O SWOICH BOHATERACH